Zondag 7 november vond in de Loonse en Drunense duinen en omgeving de veldtoertocht van toerclub Vlijmen plaats. Vele sportieve fietsers vertrokken tussen 9 en 10 uur ’s ochtend voor een modderige en zware tocht op hun mountainbike of crossfiets.

Ik ontwaak van het geluid van mijn wekker en open mijn ogen vol goede moed, tot ik het geluid van de regen op de ramen hoor. Er was toch droog weer voorspelt? Ik spiek tussen de gordijnen naar buiten en de regen plenst naar beneden. Na een moment van twijfel besluit ik toch te gaan en trek ik mijn fietskleding aan.

Na een korte fietstocht van ongeveer 10 kilometer kom ik verregend aan bij het Patronaat in Nieuwkuijk. Ik zet mijn fiets tegen een hek en loop rustig naar binnen terwijl ik mijn handschoenen uittrek. 10 Minuten later had ik me ingeschreven en liep ik naar buiten met mijn stempelkaart.  Vervolgens stapte ik op mijn fiets en met het vastklikken van mijn schoenen begon voor mij de Veldtoertocht Vlijmen 2010.

De tocht begon op een verharde weg die leidde naar een onverharde weg langs een dijk. Een redelijk begaanbare weg en na ongeveer 700 meter kwam ik weer terecht op een asfalt weg. Deze leidde verder richting de Loonse en Drunense duinen. Eenmaal daar begon de tocht echt, eerst een stukje door het Nieuwkuijkse bosje met verschillende prachtige maar ook erg gladde bochten. Vervolgens ging het parcours dwars over een akker waar nog niet zo lang geleden geoogst was. Na dit bijzonder zware gedeelte van de route verdween mijn bril in mijn achterzak. Deze zat immers inmiddels helemaal onder de modderspetters en regendruppels.

Inmiddels was ik aangehaakt bij een klein groepje maar dat maakte de tocht niet minder zwaar. In tegenstelling tot in het op de weg rijden biedt in het veldrijden/mountainbiken volgen geen enkel voordeel. In sommige klimmetjes kan iemand voor je zelfs nadelig werken omdat af moeten remmen vaak compleet stilvallen betekent.

Gedurende de 25 kilometer die ik heb afgelegd heb de mooiste maar ook zwaarste hellingen van de Loonse en Drunense duinen gezien.

Boswachterij DorstErgens tegen het einde, toen ik mijn orientatie ver kwijt was kwam ik nog een bevooradingspost tegen. Daar heb ik even de tijd genomen om bij te komen met erwtensoep, taaitaai en energiedrank. Om mij heen stonden enkele tientallen mannen die net zo ander de modder zaten als ik. Allemaal met een licht vermoeide uitdrukking op hun gezicht.

Na ongeveer 10 minuten stapte ik weer op de fiets om verder te stoempen door de modder. In de laatste kilometers leken de plassen steeds dieper en groter te worden maar gelukkig was het einde in zicht. Op een gegeven moment kwam onverwacht de Emmamolen weer in zicht.

Moe en koud, maar ook voldaan liet ik mijn fiets afspuiten en pakte ik nog een kop koffie.

Via deze weg wil ik mijn complimenten geven aan de organisatie voor een tot in de puntjes geregelde toertocht. Vooral de bewegwijzering en catering waren erg goed. Kortom, tot volgend jaar!

Meer lezen: