Na 2 jaar van afwezigheid was het dit jaar weer tijd om deel te nemen aan de Amstel Gold Race. Met een startbewijs voor de 150 kilometer, een gedegen voorbereiding en een goede weersvoorspelling kon het niet meer mis gaan. 

Het is 6 uur als ik word opgehaald van huis. Er volgt vervolgens een reis van iets meer een uur naar een industrieterrein aan de noordkant van Valkenburg. Daar worden we met koffie en Limburgse vlaai ontvangen door Electrolux. Onze startnummers liggen al klaar en nadat we zijn omgekleed is het tijd om naar de start te fietsen.

Bij de start laden we wat repen en andere proviand in voor onderweg en rijden we over de startmatten. De Amstel Gold Race kan beginnen. Als snel merk ik dat alle trainingsarbeid in de voorafgaande weken zijn vruchten heeft afgeworpen. De eerste beklimming kom ik zonder moeite op. En ook de andere beklimmingen in het eerste deel rijd ik in alle rust en zonder dat mijn hartslag omhoog schiet op. Gedurende de eerste twee uur voel ik de temperatuur langzaam stijgen tot een steeds aangenamere hoogte.

Na de eerste 50 kilometer volgt het eerste bevoorradingspunt. Omdat ik goed op mijn voeding let is mijn eerste bidon al leeg. Deze vul ik bij en pak vervolgens nog een reep voor onderweg. Erg lang staan we niet stil en na een minuut of 10 stappen we weer op de fiets en verlaten we de drukte van de eerste bevoorradingspost.

Ook het tweede deel fiets ik rustig door. De zon schijn nu en na een korte aanloop krijgen we de Camerig en de Vaalserberg voor onze kiezen. Twee beklimmingen die rustig omhoog lopen en waar ik alle ervaring die ik op heb gedaan met trainen goed in praktijk kan brengen. Want waar ik in 2011 hijgend en steunend boven kwam zit ik nu rustig mijn tellertjes in de gaten te houden en om me heen te kijken. Want er is niets zo mooi als het uitzicht over het Limburgse land vanaf de Camerig en de haarspeldbochten door het bos aan de zuidkant van de Vaalserberg.

Van mijn deelname in 2011 wist ik nog dat het venijn in de staart zit. De zwaarste beklimmingen van de Amstel Gold Race zitten allemaal in de laatste 40 kilometer. Na de tweed verzorgingspost starten we eerst aan het tweeluik Kruisberg en Eijserbosweg. Twee stevige beklimmingen waar het tempo even flink zakt. Op beide hellingen moet ik even op de pedalen gaan staan. Na deze beklimmingen volgt een saai stuk via Simpelveld, Heerlen en Kunrade. Lange rechte stukken zonder noemenswaardig stijgingspercentage die overigens wel de kans bieden om te herstellen of om even flink gas te geven.

Gelukkig worden die tien kilometer beloond met 3 prachtige beklimmingen. Eerst de Fromberg, een beklimming van 1600 meter waarbij vooral het eerste stuk erg stijl is. De rest van deze helling valt heel erg mee, maar het is een mooi voorproefje op de Keutenberg.

Helaas is het zo druk op de Keutenberg dat ik aan de kant word gedrukt en in de berm weg slip. Vloekend kom ik net voor de camera tot stilstand. Snel schakel ik naar mijn op een na lichtste verzet en stap weer op mijn fiets. Stand op mijn pedalen schiet ik woest trappend voorbij verschillende fietsers die mijn verbaasd aankijken. Boven op de top van de Keutenberg kom ik rest tegen en fietsen we naar finish op de Cauberg.

Na de finish neem ik mijn medaille in ontvangst en is het tijd om rustig weer naar huis te gaan. Ik kan terugkijken op een mooie 50 kilometer welke ik zonder al teveel moeite ben doorgekomen. Ik zit er zelfs al aan te denken om volgend jaar de 200 of 250 kilometer route te rijden.

Dit verslag heeft de nodige vertraging opgelopen door mijn deelname aan Alpe d’HuZes. Een lange tijd heb ik weinig tijd gehad om verslagen en artikelen af te maken. Ik hoop dat je alsnog geniet van dit bericht.