Afgelopen donderdag nam Kim Peters van Team Aerofitt deel aan Alpe d’HuZes. Ze voltooide 5 beklimmingen en schreef daar een prachtig sfeerverslag over.

Door Kim Peters, van Team Aerofitt

Het is 13.37 uur, temperatuur is goed, ik voel me euforisch. Ik ga een stuk fietsen, vertrouwd rondje Posbank 50 kilometer. Hoewel ik vorige week nog dacht dat ik na 6 juni de fiets voorgoed aan de kant zou zetten, heb ik er zin!

Doe de bidon in de houder, zet muziekje aan, Strava is geactiveerd, teller op 0 en hop ik spring op de fiets. Heb heerlijk wind in de rug en kan lekker tempo draaien, dat voelt goed!
M’n gedachten gaan uit naar afgelopen week en wat voor een week: De Alpe d’huZes. Wat heb ik in een achtbaan gezeten,  op en af, op en af, op en af, op en af en nog eens op en af. Niet alleen de berg maar ook in m’n hoofd. Emoties vliegen alle kanten op. Die berg doet echt wat met een mens of je nu een fietser bent, supporter, vrijwilliger of gewoon een passant.

Ik kijk op m’n teller 15 km, zit nog geen half uur op de fiets en ben al in Dieren. Hoef er niet veel moeite voor voor te doen om een gemiddelde van 30 in het uur te trappen. Zal op de terugweg wel last van de wind krijgen, maar neem mezelf voor om de terugweg stevig door te fietsen en hoop dan een overall gemiddelde eruit te duwen van 28 per uur. Misschien wat hoog gegrepen voor in m’n eentje, zeker omdat ik het hele seizoen dat gemiddelde alleen nog niet heb gehaald.

Kim Peters Alpe d'HuZesKijk nogmaals naar m’n teller en zie daar het Maja de Bij poppetje, vastgemaakt met een tie-wrap op m‘n stuur, deze heeft gefungeerd als mascotte, alle teamleden hebben er één.  Maja de Bij staat symbool voor de moeder van teamlid Wietze, zij is overleden aan de gevolgen van kanker in september van 2012. Terwijl ik naar de Maja kijk, denk ik aan alle mensen die strijden en hebben gestreden tegen kanker. Mijn moeder Ineke, Herman, Tonny, Alice. De meeste leven nog een paar niet meer…. Afgelopen jaar hebben we bijna € 22.000 ingezameld voor Stichting Alpe d’huZes voor onderzoek naar kanker. Nu rest alleen nog onze laatste missie, dé afsluiting van een jaar lang geld inzamelen, namelijk die Alpencol  van de Hors catégorie bedwingen… de Alpe d’huez. En dan ook het liefst zo vaak mogelijk.

Nog steeds rij ik rond de 30 gemiddeld, ben bijna bij Pannekoekenhuis Strijland. Bij de rotonde rechtsaf en dan begint langzaam het klimmetje op de Schietbergseweg richting Posbank. Ik zet iets aan, ik haal wat wielrenners in. Ik voel me sterk en stiekem doe ik net alsof ik Pantani ben (recordhouder beklimming Alpe d’huez 37.35 min.).
Ik vraag me af of Pantani zich ooit zo stuk heeft gefietst als ik heb gedaan op de 4e beklimming van de Alpe d’huez. De eerste 3 beklimmingen gingen aardig, tenminste ik kwam omhoog. Dat was ook niet zo vreemd,  want door alle mensen langs de weg die je naam roepen, die zingen en herrie maken daar krijg je zo’n boost dat die eerste beklimmingen, hoe zwaar de klim ook, een ‘makkie’ is…  Maar die 4e pfff, wat een hel. Ik was er al voor gewaarschuwd, het zou de klim zijn waar je mentaal en fysiek zou kunnen knakken en ik kan nu zeggen: dat is waar!
Ben mezelf behoorlijk tegengekomen, maar je blijft fietsen, je blijft doorgaan, want ver in je achterhoofd weet je dat je het niet kan en mag opgeven. Je stopt pas wanneer ‘ze’ je van de fiets moeten tillen en de tijd voorbij is.
Ik ga door, samen met trainingsmaatje/teamgenoot Leon kruip ik de berg op, hij sleept me erdoor. Onderweg zien we mensen fietsen en je weet, die mensen hebben het zwaarder dan ik. Een ziek meisje met engelenvleugels vastgespeld op haar rug wordt door haar teamgenoten de berg opgeduwd, supporters langs de weg verraden haar naam: Liesbeth.. Liesbeth… zet ‘m op Liesbeth! Uit pure medeleven en respect blijven wij achter dit team fietsen en wat een onthaal krijgt dat team als we het finishdorp binnenfietsen. Duizenden mensen klappen oorverdovend en roepen haar naam…  kippenvel en emotie overmand ons!  Ik voel me vereerd om aan dit evenement mee te mogen doen… En hoe stuk ik ook net ook zat, ik vergeet alle pijn en weet dat ik weer de afdaling in zal gaan om me nóg een keer aan de klim te wagen…  En hoewel de tijd niet meer aan mijn kant was, weet ik zeker dat ik de zesde keer ook nog wel geprobeerd had.
Heb dus 5 beklimmingen van de Alpe d’huez voltooid, ik heb alles gegeven en ik weet wanneer je alles hebt gegeven, heb je niet opgegeven!

Ben aan het einde van de Schietbergseweg, het steile stuk van de Posbank, ik blijf doorbijten en stel me de haag van mensen voor, waar ik doorheen fietste in het finishdorp, de mensen roepen mijn naam en ik kan doorzetten tot bovenop de posbank…. Sinds tijden heb ik me niet zo sterk gevoeld, wellicht te maken met dat ik een week op de berg heb gezeten en een soort van Hoogtestage heb gehad, net als de profrenners doen in voorbereiding van hun seizoen. Nu is het nog kwestie van afdalen en tegen de wind in ‘stumpen’ richting huis. Zal ik 28 gemiddeld halen?
Wind is een factor maar ik blijf doorbijten en houd het tempo strak… nog 15 km, nog 10 km.. tak tak tak… nog 5 km, ik zie de windmolens van Zutphen al, tak tak tak, de brug over, de Beekstraat in, ik sta voor m’n deur, druk net zolang op het knopje van m’n teller tot ik gemiddelde zie staan: 29,7 km/uur.

Wow ik verbaas mezelf!

Wat ik en m’n teamgenoten afgelopen week hebben mee gemaakt is met geen pen te beschrijven, dat heb ik dan ook niet geprobeerd. Het enige wat ik heb geprobeerd is een fragment weergeven….

Krijg je ooit de kans om deel te mogen nemen, grijp die kans met beide armen…  benen en je hele lijf! Ik verzeker je, je krijgt geen spijt!