Goede voornemens zijn ervoor om over boord te gooien. Mijn voornemen om meer werk te maken van deze website is blijven staan, maar ik had nog meer wensen voor het nieuwe jaar. Zo wilde ik op de eerste echte dag van het nieuwe jaar weer op de fiets staat. Ik wilde op 2 januari goed starten met ongeveer 60 kilometer in twee tot tweeënhalf uur.Het begon goed. Ik had al mijn spullen bij elkaar gezocht en stond na een flinke bui naast mijn fiets in de achtertuin.  De banden had ik strak opgepompt naar 8 bar. De eerste kilometer voelde buiten de wat onwennige bochten goed. Maar zodra ik de dijk bij Empel opdraaide viel mijn goede voornemen direct in duigen.

De scherpe wind en regen sneed direct in mijn gezicht. Ik voelde direct de kou op mijn voorhoofd slaan en pas toen voelde ik ook dat ik mijn helm vergeten was. Even twijfelde ik om terug te keren maar besefte dat ik dan nooit meer de motivatie zou kunnen vinden om weer terug op de fiets te stappen. Ik besloot daarom door te gaan. Nog voor de sluis bij Empel voel ik hoe het water door mijn broek en schoenen mijn benen en voeten bereikt. Niet veel later komt het water ook door mijn shirt en direct heb ik spijt van het feit dat ik geen regenjas heb aangedaan.

Bij Gewande lijkt de wind te draaien en voel ik even de wind in mijn rug. Mijn benen krijgen even rust. Maar die rust komt bruut ten einde. Als ik bij ’t Wild richting Kruisstraat draai klap ik direct op een muur van tegenwind. Tot Rosmalen is het dokkeren tegen de wind in en zakt mijn tempo steeds een beetje.

Bij R0smalen schiet ik op het fietspad aan de oostkant van het Maximakanaal. Enkele honderden meters later besef ik dat ik op iets rijd wat ze in Toscane Stade Bianchi noemen. Een leemweg die je bij dit soort weersomstandigheden in no-time veranderd in een modderfiguur.

Net voor Empel weet ik het verharde fietspad weer terug te vinden en fiets de laatste paar kilometer naar huis.

Doorweekt stap ik via de achterdeur binnen, een goed begin…

Route:

Route van deze tijd