Heet was het afgelopen weekend, ontzettend heet. Zowel zaterdag- als zondagmiddag kwam het kwik ruim boven de 30 graden. Terwijl heel Nederland aan het water lag om bij te bruinen of af te koelen besloot ik om te gaan fietsen.  Onder deze omstandigheden was het niet verstandig om op de fiets te stappen, toch deed ik het en dat leverde twee leuke verhalen op.

Pure nostalgie

Zaterdagmiddag rond 12 uur vertrek ik bij een hoge temperatuur richting Oss. De zon brandt op mijn huid, maar de rijwind geeft toch wat verkoeling. Ik maak een prachtige ronde langs Vorstenbosch en Heesch. Bij Oss krijg ik het even zwaar, mijn benen voelen slap en de frisse rijwind lijkt verdwenen. Gelukkig kan ik net na Oss aanpikken bij een scooter. Na een paar minuten draait de man op de scooter zich om een vraagt:

Hoe hard kan je? 35?

“Moet lukken” antwoord ik en pik aan. Van Oss naar Rosmalen rijden we snelheden tussen de 35 en 40 kilometer per uur. Met mijn handen  onder in de beugel knijp ik in het stuurlint.  Soms doet het pijn, soms snap ik naar adem, maar het gaat wel lekker snel.

Net voor Rosmalen nemen we afscheid en ik fiets rustig naar huis.

Als ik bijna thuis ben komt bij het stoplicht een oudere man naast me staan. Ik kijk naar zijn fiets, een klassieke Raleigh fiets. Een echte klassieker met buiscommandeurs en banden met beige randen.

Raleigh racefiets

Hij kijkt me aan en zegt:

Pure nostalgie

Vervolgens begint hij te vertellen hoe zijn fiets 30 jaar in de schuur heeft gestaan. Hij vertelt vol passie hoe mooi zijn fiets is en in wat voor goede staat zij verkeert. Ik moet ook toegeven dat het wel een erg mooie fiets is. Hij verteld dat zijn dochter van 25 hem nog nooit heeft zien fietsen, dit is voor hem weer de eerste keer op de fiets sinds 30 jaar.

Helemaal origineel en ik heb hem helemaal opgepoetst.

De grijze man van in de 60 vertelt met vuur in zijn ogen. 50 meter verder nemen we afscheid mijn ronde zit er op.

Bijensteek tijdens het fietsen

Gestoken door een bij tijdens het fietsen

Zondag aan het einde van de morgen stap ik weer op mijn racefiets met het plan om ongeveer een uur weg te blijven. Het is immers weer bloedheet en ik heb geen zin om weer de hele middag aan het water te zitten om het vocht in mijn lichaam aan te vullen. Ik stap op de fiets en in tegenstelling tot wat ik normaal doe rijd ik dit keer achterlangs richting de Brabanthallen. Het is heerlijk fietsen over de Diezekade, want het water zorgt voor koelere lucht. Op het water zie ik vele watersporters. Via Engelen kom ik terecht op een polderweg richting Bokhoven. Daar geschiedt het kwaad:

Tijdens het fietsen voel ik ineens dat er iets tussen het bandje van mijn helm en mijn hoofd is gevlogen. Het zoemt een paar seconden wild in mijn oren en dan wordt het stil, heel stil. Wat volgt is een stekende pijn in mijn slaap. Ik voel aan mijn hoofd en voel een bolletje. Vervolgens peuter ik en zie ik een klein geel zakje met daaraan een donkerbruine angel. De pijn in mijn slaap wordt er niet echt minder op en ik besluit om direct terug naar huis te fietsen.

Thuis kom ik er achter dat ik gestoken ben door een bij. Een koude douche en een washandje met ijsklontjes verlichten de pijn.

Meer over fietsen in de omgeving van Den Bosch:

Ook interessant: