Er is iemand die dit jaar zal zeggen dat de Giro d’Italia saai is. Na 6 etappes tellen we 1 dode, vele valpartijen, tranen en bloed. Discussies over de zwaarte van het parcours en het gevaar dat door de organisatie wordt opgezocht. Gisteren werd al bekend dat de organisatie overweegt de Monte Crostis uit het parcours te halen. De afdaling van de 2000 meter hoge berg is onverhard en steil.

Het is de bedoeling dat de renner komende zaterdag in de negende etappe de Etna opfietsen. Een vulkaan op Sicilië in het zuiden van Italië. Er is alleen een klein minpuntje, de vulkaan is inmiddels activiteit gaan vertonen. De berg buldert en het dichtbij gelegen vliegveld van Catanië werd gesloten. As en lava spuiten uit de pukkel maar de renners gaan zaterdag naar boven. De organisatie van de Giro heeft al aangegeven dat de etappe van zaterdag niet in gevaar komt, het circus trekt verder.

In de rest van de Giro kunnen we nog meer spektakel verwachten, maar gelukkig heeft de organisatie ook aan de renners gedacht. In gevaarlijke afdalingen heeft de organisatie netten gespannen om de renners op te vangen als ze in een ravijn dreigen te vallen.

De Strade Bianchi zijn prachtig maar onverhard afdalen doe je niet op een racefiets. Wielrenners zijn geen Romeinse gladiatoren die strijden op leven en dood. Zodra het nodig is in afdalingen veiligheidsnetten op te hangen is er een grens overschreden. Wielrenners zijn geen marionettes die je alle kanten opgestuurd kunnen worden. Waarom kan het profpeleton niet over normale wegen gestuurd worden? De wielersport krijgt zijn charme van de renners die afzien, overwinnen en van de prachtige landschappen. Lijden is iets anders dan afzien en ik zit al helemaal niet te wachten op renners die in vrije val over geitenpaadjes vliegen.

De discussie over het parcours van dit jaar zal nog wel even aanhouden en laten we hopen dat deze ook over slaat naar de ploegen.