Op zondag 6 mei bracht ik met mijn vriendin en 3-jarige neefje een bezoek aan het spoorwegmuseum. Het kleine ventje had de dag van zijn leven tussen al die grote treinen, wij genoten van zijn reactie.

Het avontuur begint al op het station van Den Bosch, met de kinderwagen in de glazen lift naar perron 4. Daar zien we na een paar minuten op perron 1 de internationale autoslaaptrein stoppen. Vooral de auto’s op de laatste wagons maken veel indruk. Vervolgens hoort de kleuter achter hem nog een trein stoppen en draait hij snel om. Uit verbazing weet hij niet meer waar hij moet kijken, overal treinen!

Op Utrecht Centraal pakken we de sprinter naar het spoorwegmuseum. Een trein die speciaal aan een perron in het museum stopt. Als we in die trein zitten breekt de hemel open en begint de zon te schijnen. Buiten stijgt de temperatuuur en ineens stopt de trein. De conducteur loopt haastig van de ene naar de andere kant van de trein en roept:

Volgens mij zijn we verkeerd gereden!

Alle kinderen in de trein kijken verbaasd de conducteur achterna. Daarna komt de machinist hem achterna en verdwijnt in het hokje voor in de trein. Enkele minuten later begint de trein weer te rijden. Dwars door een woonwijk rijden we naar het spoorwegmuseum.

In de grote centrale hal van het spoorwegmuseum kunnen we ons kleine neefje niet meer houden. De grote blinkende stoomlocomotieven trekken direct zijn aandacht. Hij rent direct het perron op en wij kunnen er alleen maar achteraan rennen. Hij blijft vertwijfelt staan bij een grote blauwe stoomlocomotief. Met een klein duwtje in de rug durft hij toch een kijkje te nemen in de trein.

Centrale hal Spoorwegmuseum

Na de stoomlokomotieven lopen we door naar een oude posttrein. In de trein is het donker en kunnen kinderen zelf de post sorteren. De donkere sorteerruimte en het geluid van de rijdende trein vind hij maar eng. Meerdere keren loopt hij een rondje door de wagon, maar die donkere hoek mijdt hij.

De miniatuurtreinen kunnen ook op veel enthousiasme rekenen en de attractie waarin de geschiedenis van de stoomtrein wordt verteld vind hij een beetje eng. Het koptelefoontje op zijn hoofd vind hij helemaal niks. Eenmaal binnen vindt hij het sprookjesachtige engelse mijnwerkersdorpje prachtig.

We sluiten ons bezoek aan het spoorwegmuseum af op het buitenterrein. Daar stapt het kleine ventje na enige twijfeling in de miniatuurtrein. Hij vind het echter zo leuk dat ik hem aan het einde van het ritje amper meekrijg. Nadat ik hem heb uigelegd dat hij nog een keer mag als hij weer achter aan de rij sluit vind hij het goed. Enkele minuten later zit hij weer in het treintje met een glimlach op zijn gezicht.

Na ruim 3 uur is de kleine bezoeker moe en wandelen we door de binnenstad van Utrecht terug naar het centraal station.

Het spoorwegmuseum is erg geschikt voor kinderen en vooral voor de erg jonge exemplaren. Ze zullen niet alles snappen maar de grote treinen maken grote indruk. Vooral de treinen die ze mogen aanraken en waar ze in mogen stappen. Op het buitenterrein is een kleine speeltuin waar de kleintjes echt helemaal los kunnen gaan.

Meer informatie:

Meer musea: