lekke bandZaterdagmiddag, redelijk weer en dus geen enkele reden om niet op de fiets te stappen voor een rondje met de toerclub. Met de wind vol mijn gezicht en de zon die af en toe doorbrak beloofde het een zwaar maar leuk rondje te worden. Maar helaas niets was minder waar, mijn achterband gooide roet in het eten.

Na een aantal keer lek in de afgelopen weken had ik toch maar eens besloten om mijn achterwiel en band volledig na te lopen, en dat heb ik gedaan. De velgrand was goed en glad. En mijn buitenband was op een paar scheurtjes na ook helemaal goed, met veel moeite peuterde ik er enkel een klein stukje glas uit. Bij de inspectie van mijn velglint viel het op dat deze op bepaalde plekken in de gaten viel. Ik heb het velglint vervolgens verwijderd en een nieuw velglint geplaatst. Dat had de oplossing moeten zijn en nadat ik mijn binnenband had geplakt ging in weer vol goede moed en zelfvertrouwen de weg op. Over de Vlijmenseweg naar het plein in Vlijmen.

Na een kort overlegmoment op het plein reden we richting het zuiden met voor mijn gevoel de wind schuin van voren. Eerst richting Loon op Zand maar voor we het bordje Loon op Zand zagen kreeg ik mijn eerste lekke band. Ik voelde hoe mijn band telkens als we over een oneffenheid in de weg reden lichtjes tegen mijn velg stootten. We moesten dus wel stoppen en nummer 1 van mijn twee reservebanden werd in gebruik genomen. Vervolgens konden we weer onze weg vervolgen richting Loon op Zand en ’s Gravenmoer. Maar helaas, ook net voor ’s Gravenmoer werd mijn band weer zacht en werd mijn laatste reserveband in gebruik genomen. Het zat me niet meer maar gelukkig kon ik weer op weg met een harde band.

Maar helaas, ook net na ’s Gravenmoer liep mijn band weer langzaam leeg. Gelukkig naderde we het halvezolenpad bij Raamsdonk en was ik niet ver van mijn ouders. Ik besloot dat het geen slecht idee was om daar eens te gaan kijken, eenmaal daar was mijn band weer helemaal leeg…

Een ding heb ik gistermiddag wel geleerd; het is tijd voor een nieuw paar buitenbanden.