Afgelopen zondagochtend was het prachtig weer. Het zonnetje scheen en de temperatuur was aangenaam. Daarnaast had ik nog wat in te halen omdat ik zaterdag niet kon gaan trainen. Ik besloot daarom om een poging te wagen de mountainbikeroute door de Loonse en Drunense duinen twee keer te rijden.

De Loonse en Drunense duinen

De mountainbikeroute door de Loonse en Drunense duinen is ongeveer 25 kilometer lang en bevat veel uitdagende klimmetjes en snelle afdalingen. Daarnaast wisselen verschillende ondergronden elkaar af. De mountainbikeroute door de Loonse en Drunense duinen wordt erg hoog gewaardeerd door de bezoekers van MTBroutes.nl.

Warming up

Rond half 10 stap ik op de fiets en rijd ik richting Vught. Langs het kanaal maak ik flink wat snelheid, ik heb er zin in. Bij de eerste brug over het kanaal kan ik me niet meer inhouden en schiet ik de Vughterheide op. Eerst over een hobbelig asfaltpad vol gaten en vervolgens door het mulle zand. Over de smalle singletracks rijd ik paralel aan het kanaal richting de Loonse en Drunense duinen. Onderweg pak ik een paar bultjes en onverharde wegen mee. Zodra ik weer het asfalt op schiet zie ik eerste bordje richting de Drie Linden al staan. Ik volg de bordjes en onderweg kom ik een drietal Leden van Toerclub Vlijmen tegen. Bij de Drie Linden neem ik een korte pauze.

Eerste ronde

Na een korte aanlooproute begin ik aan het eerste deel van de mountainbikeroute door de Loonse en Drunense duinen. Ik zit vol energie en adrenaline en maak flink wat snelheid. Heuveltjes neem ik zonder enige moeite en de kombochten kom ik soepel door. Zelfs het schakelen waar ik normaalgesproken zoveel moeite mee heb gaat me prima af. Waar anderen af moeten stappen rijd ik rustig omhoog. Ondanks het feit dat het druk is op de route zit het tempo er goed in. Onderweg passeer ik nog enkele keren het parcours van een veldloop. Als ik vanaf de hogere gedeelten van het parcours naar beneden kijk zie ik paarden over de zandvlakten galloperen. Het is gezellig druk in de Loonse en Drunense duinen en ik geniet van geweldige weer.

Tweede ronde

De kruising met de gewone weg bij de Drie Linden passeer ik bijna onopgemerkt. Boven me begint de lucht langzaam te betrekken. Langzamer en iets vaker op mijn binnenblad dan de eerste keer rijd ik over het parcours. De beklimmingen gaan me echter nog net zo goed af. De afdaling door me mulle zand bij de Roestelberg gaat me net zo makkelijk af als de eerste keer. Zonder af te stappen trap ik door naar de beklimming die volgt op de zanderige afdaling.

Een kwartier later wordt de lucht nog donkerder en voel ik de eerste druppels al tussen de bladeren van de bomen door vallen. Op de zanderige vlakten steekt een koude wind op en binnen de kortste keren valt het met bakken uit de hemel en stoomt het water over de mountainbikepaden. Ik voel hoe mijn kleding doorweekt raakt. De vermoeidheid begint verder toe te slaan en op een klein verzet rijd ik rustig naar de Rustende Jager.

Met de Rustende Jager naderend zit ik er flink doorheen maar mijn ontmoeting met een tweetal reeën geeft me weer een morale boost. In een van de beboste gedeelten zie ik vanavond mijn rechterkant twee reeën aanrennen. Sierlijk zie ik ze achter elkaar aan springen. Ongeveer 15 meter voor me passeren ze het mountainbikepad en verdwijnen ze weer het bos in.

Naar huis

Bij de Rustende Jager besluit ik naar huis te gaan. Het is nog harder gaan regenen en verschillende delen van mijn lichaam zijn behoorlijk pijn gaan doen. Mijn kleding is inmiddels al redelijk doorweekt.  De donkere wolken aan de hemel voorspellen dat het nog lang niet droog zal worden. Kort samengevat, de terugweg is lood en loodzwaar. Bij Vught kan ik mijn handen amper nog bewegen en doen mijn ogen pijn van het overvloedige regenwater. Eenmaal thuis krijg ik mijn kleding amper nog uit en kost het me moeite om te kraan van de douche open te draaien. Een ding heb ik in ieder geval geleerd. Van regen smelt je niet, maar erg vervelend is het wel.

Meer lezen