Na ruim een jaar vol voorbereidingen en acties was het afgelopen 5 juni eindelijk zover; Alpe d’HuZes 2014. Op die ene dag moest alles samenkomen. Voorbereiding, sponsoren, supporters enzovoort enzovoort. Ik neem jullie mee terug naar 5 juni.

01:50 – mijn wekker gaat

Het is tien voor 2 als na een paar uur slaap mijn wekker gaat. Ik spring uit mijn bed en trek de wielerkleding die ik eerder heb klaargelegd aan. Met al mijn spullen loop ik de trap op naar de woonkamer. Ik zie dat ik de eerste ben die wakker is en begin de tafel te dekken. Rond 2 uur komen mijn andere teammaten naar boven en gaan we met de zenuwen in onze maag ontbijten.

Het is 3 uur als we onze auto’s parkeren bij de supermarkt van Le Bourg d’Oisans. We klikken snel onze lichten aan en rijden in het donker naar de start in het centrum. Daar komen we na een fietstochtje van 5 minuten aan bij de start. Nog eens 100 andere wielrenners staan te wachten tot het half 5 is. Er wordt gekletst, nerveus gehuppeld en zo af en toe wordt de wave ingezet.

Alpe d'HuZes 1

We verlichten de berg!

Om 10 voor half 5 is het eindelijk zover, er komt beweging in het peloton en na een korte speech van Joop Zoetemelk, de burgemeesters van Le Bourg d’Oisans en Alpe d’Huez en iemand van het KWF mogen te vertrekken. Duizenden lampjes trekken vervolgens door het dorp naar de 21 haarspeldbochten die ons leiden naar Alpe d’Huez. Alleen het geratel van derailleurs, gehijg en geklap klinkt tijdens de eerste beklimming. Een stille stoet trekt in een langzaam tempo naar de 1100 meter hoger gelegen dorp Alpe d’Huez. Ongeveer een uur lang kijk ik tegen de felrode lampjes van mijn voorganger aan. Honderden kaarsen verlichten de binnenbochten. Als op de rechte stukken naar beneden kijk zie ik hoe de straten van Le Bourg d’Oisans geel en oranje verlicht zijn. Gedurende mijn 1 uur en 29 minuten durende eerste beklimming zie ik het langzaam licht worden. In de bochten worden muziekinstallaties en waterposten opgebouwd. De ochtendzon onthult langzaam de spandoeken in de bochten.

Alpe d'HuZes 2

Als ik om 6 minuten over 6 over de finish kom word ik opgevangen door Iris en Conny. Omdat het nog koud is krijg ik een meteen een beker tomatenbouillon. Tussen mijn spullen graai ik naar een energiereep en ik wissel mijn bidons. Net na mij komt Jos(L) binnen. De eerste klim zit erop en het is tijd voor de eerste afdaling. Ik rits mijn bodywarmer dicht, trek mijn winterhandschoenen aan en spring weer op mijn fiets.

IJskoude afdaling

Na een kort stukje klimmen begint dan echt mijn eerste afdaling. Mijn snelheid gaat flink omhoog naar snelheden rond de 45 kilometer per uur. De haarspeldbochten die ik omhoog langzaam voorbij zag komen raas ik nu voorbij. Iedere bocht moet ik stevig in mijn remmen knijpen. Tijdens een eerdere beklimming van de Alpe d’Huez eerder deze week steeg de temperatuur naarmate ik het dal naderde, maar nu lijkt dat niet op te gaan. Een ijzige wind snijdt door mijn winddichte handschoenen. Mijn tenen worden ijskoud en de huid van mijn gezicht begint te trekken van de kou. Het in mijn remmen knijpen kost steeds meer moeite. Na 20 minuten afdalen bereik ik koud en verwaaid de rotonde in het dal.

Alle deelnemers worden daar met dekens en warme bouillon opgevangen door vrijwilligers van de medische dienst. Later die dag hoorde ik dat verschillende deelnemers door de vrieskou in de afdaling met onderkoelingsverschijnselen op het startplein aankwamen. Een bezorgde vrijwilligster geeft een bekertje bouillon en vraagt of ik een deken nodig heb. Ik weiger beleefd en drink rustig mijn bouillon op. Om 1 voor 7 klik ik weer op in mijn pedalen voor de tweede beklimming.

Lekker Belangrijk

De eerste twee rechte stukken van ongeveer 1500 meter met een stijgingspercentage van ongeveer 10% zijn al een stuk rustiger dan de eerste klim. Ik schakel terug naar mijn lichtste versnelling en met een hoog beenritme maak ik mijn meters. Na bocht 20 wordt de weg iets minder stijl en krijgen mijn benen iets meer rust. Ik zie mijn hartslag zakken en krijg wat meer adem om een praatje te maken met mijn buurman. Naarmate de bochten aftellen zie ik Le Bourg d’Oisans in de diepte verdwijnen.

De grote post in bocht 16 fietst ik met een iets zwaardere versnelling voorbij. Het deel tussen bocht 16 en en de grote post in bocht 7 lijkt voorbij te vliegen. Ik heb nog nooit meegemaakt dat ik tijdens een fietsevenement word aangemoedigd door toeschouwers. Ze roepen zelfs mijn naam! In bocht 7 is het al gezellig druk. Een dj draait feestmuziek en vrijwilligers delen bekertjes water en bouillon uit. Na bocht 7 volgt een lang maar gezellig recht stuk door het dorpje Huez. Hoe dichter ik bij de top om hoe drukker het langs het parcours wordt. Er wordt geklapt, gezongen en mijn naam wordt geroepen alsof ik een ster ben. Iedere keer als ik mijn naam hoor krijg ik geen grote glimlach op mijn gezicht en een energieboost waar geen doping tegenop kan. Het doet me denken aan de toiletjuffrouw van team ‘Lekker Belangrijk’ met wie ik maandag spontaan in gesprek raakte. Ik wilde mijn bidons vullen maar had geen geld bij. Zij vond dat geen enkel probleem, maar drukte me meerdere keren op het hart dat ik donderdag echt moest genieten, genieten en dubbel genieten. Ik beloofde haar dat te doen, maar begreep donderdagochtend tijdens de eerste wave pas wat ze bedoelde.

Ook de straten van Alpe d’Huez worden steeds drukker. Er klinkt al muziek uit de speakers en ik kijg een stoot energie van alle aanmoedigingen. Ik zet aan en met een flinke vaart ga ik door het tunneltje en richting de finish. Daar staan Betty en Bea nog steeds enthousiast iedereen binnen te halen.

Alpe d'HuZes 3

Supporters

Bij de tent is de groep supporters inmiddels verder gegroeid. Arno, Roel en Ans staan al volop te genieten van het mooie weer en zodra ik ga zitten ploppen de eerste twee flessen bier open. Ook al is het nog voor 9 uur als ik mijn derde afdaling inzet, het is al prachtig weer. Mijn arm- en beenstukken heb ik nog steeds aan, en mijn windbreaker is nog helemaal dichtgeritst en  ik trek mijn tweede poaar winterhandschoenen aan. De stijve benen in en na de afdeling waar ik bang voor was(en waar ik ook voor was gewaarschuwd) heb ik geen enkele keer gevoeld. Het enige vervelende van de afdalingen is het doffe gevoel in mijn oren als ik in het dal aankom.

Eenmaal beneden aangekomen rijd ik snel weer over de startmatten om te beginnen aan de mijn derde beklimming. In de maanden, weken en dagen voorafgaand aan Alpe d’HuZes heb ik honderden keren gedacht dat ik een schema op moest stellen. Datzelfde idee is me ook meerdere keren afgeraden door die mensen met wie ik trainde. En zo geschiede het dat ik tijdens Alpe d’HuZes amper nog aan een schema heb gedacht. Het lijkt alsof zelf een ritme heb gevonden.

 Supportersgroep compleet

Zelfs de derde klim gaat als ik trein. Waar ik de tweede klim in 1 uur en 23 voltooi doe ik er de derde keer slechts een minuut langer over. Met de vierde klim is het verschil zelfs slechts 15 seconden. De 10.000 mensen langs de kant maken er een gezellig boel van en laten de kilometers voorbij vliegen. Eenmaal boven aangekomen krijg ik een telefoontje van mijn vader met de vraag waar de tent staat. De avond ervoor had ik hem een sms-bericht gestuurd met de melding dat de tent 20 meter van de finish stond, maar ik had me een beetje verkeken. De 20 meters waren er 200 geworden. Gelukkig is 5 minuten later de supportersgroep compleet als mijn ouders en broertje met zijn vriendin arriveren. Ze reageren verbaast als ik vertel dat ik zo voor mijn vierde beklimming naar beneden ga. Voordat ik weer op de fiets spring kleed ik me eigen om, voor de laatste 3 beklimmingen trek ik mijn Alpe d’HuZes kleding aan.

Alpe d'HuZes 4

Als ik om 11:48 aan de vierde beklimming van de Alpe d’Huez begin trek ik mijn arm en beenstukken uit. De temperatuur is tot een aangenaam niveau gestegen. Met een stevig beentempo trap ik weer naar boven en tel de bochten af. In bocht 16 is een grote post, in bocht 11 ben ik over de helft en in bocht 7 is weer een grote post. Daarna is het niet lang naar naar de top. In mijn hoofd tel ik de tijd en besef dat ik er nog lang niet ben, maar al wel over de helft. Tussen bocht 4 en 3 staat de tent van Big Challenge, de dj roept mijn naam:

Daar komt Jordy, en zie hem eens soepel fietsen.

De vierde klim finish ik in een mooie tijd van 1:24, langzaam doe ik er steeds langer over om boven te komen maar ik zit nog steeds in een lekker tempo. Boven staat mijn schoonzusje voor me klaar met een pistoletje tonijnsalade. Een welkome afwisseling tussen alle gelletjes, repen, sportdrank en bouillon. Na het wisselen van mijn bidons stap ik weer met goede moed op mijn fiets voor de vijfde beklimming.

Het word al zwaarder

Om 7 over 2 start voor de vijfde klim en is de temperatuur gestegen tot boven de 25 graden. In de afdaling zag ik al heel wat mensen omhoog fietsen met een hun shirt open. Eenmaal begonnen aan de klim weet ik waarom. Na de eerste bocht gaat mijn shirt half open en een kilometer verder fietst ik met mijn shirt om mijn lichaam wapperend. Door mijn lage tempo heb ik geen verkoeling van de rijwind. Waar ik tijdens mijn eerste vier beklimmingen met een lekker tempo voorbij de posten reed maak ik nu dankbaar gebruik van het water en de sponzen in bocht 16 en 7. Tussen tocht 7 en 6 staat vervolgens ook nog een camper waar ze komkommer uitdelen, weer een welkome afwisseling. Na bocht 7 voel ik mijn benen zwaarder worden. Is het de warmte of is het de vermoeidheid die toeslaat, denk ik bij mijzelf. De bochten lijken elkaar steeds langzamer op de volgen. Vooral het gedeelte tussen bocht 4 en 1 waar de berg weer iets steiler wordt doet pijn aan mijn rug en benen. Die pijn vergeet ik echter snel doe alle aanmoedigingen.

De vijfde beklimming finish ik met een tijd van 1:31.

Eenmaal terug bij de tent word ik opgevangen de supporters van Team 2TheMax, ik voel me goed. Na 5 beklimmingen besef ik dat ik ook de zesde beklimming aankan. Ik zet mijn helm even af en hang hem aan mijn fiets. Ik haal mijn handen door mijn haar, pak een bekertje soep en ga even zitten. Een suikerwafel en drie kwartier later stap ik weer op mijn fiets voor de allerlaatste beklimming.

Alpe d'HuZes 5

In de afdaling voel ik de temperatuur stijgen naarmate ik het dal nader. Beneden is het is het kwik gestegen tot ongeveer 30 graden. Mijn arm en beenstukken heb ik allang niet meer nodig in de afdaling. Op het startplein adem ik diep in, recht mijn rug en ga van start voor mijn finale klim.

Alpe d’HuZES

Het eerste lange stuk met een stijgingspercentage van gemiddeld 10% is een stuk rustiger dan tijdens mijn eerste 5 beklimmingen. Mijn benen voelen zwaar en mijn ademhaling is een onregelmatig. Ik krijg mijn hartslg niet hoger dan 140 en dat voel ik in mijn hele lichaam. Mijn benen probeer ik nog steeds met een flink tempo rond te draaien maar het kost me een hoop moeite. In een diepe zucht zoek ik naar extra zuurstof. Ik trap rustig door en in bocht 15 zet ik mijn voeten heel even aan de grond. Weer zucht ik diep, mijn hartslag blijft hangen rond de 130 slagen per minuut. Een slecht teken, de vermoeidheid begint toe te slaan. Na een paar minuten stap ik weer op de fiets en trap moeizaam verder naar de volgende bocht. Als ik om mijn heen kijk zie ik dat ik niet de enige ben die het zwaar heeft. Om mijn heen hoor ik kettingen kraken en tandwielen knarsen. Vermoeide fietsers zuchten. Van de gezellige gesprekken eerder vandaag is niets meer over.

Mijn kilometerteller is al de hele dag leeg dus ik heb geen idee hoe hard of zacht ik fiets. Wat ik wel weet is dat ik nog steeds andere fietsers inhaal. Helden die op hun tandvlees hun derde, vierde, vijfde of misschien ook wel zesde beklimming afwerken. Bij de verzorgingspost in bocht 16 pak ik een spons die ik leegknijp in mijn nek en op mijn armen. Iets verder staan een jongen en en meisje met flessen koud water. Ze vragen of ze hun fles in mijn nek mogen legen en ik stem gewillig toe. In een fractie van een seconde ben ik weer helemaal bij de les en ben ik volledig verfrist. De bochten erna tel ik rustig af.

Alpe d'HuZes 7

In bocht 7 is het ook al rustiger aan het worden, de meeste supporters zijn op weg naar boven de de laatste festiviteiten. Ik zet mijn voeten weer aan de grond en drink een bekertje water. Geen honger, geen dorst en ik voel me niet extreem moe. Toch merk ik dat mijn energieniveau flink gedaald is. Als ik in bocht 7 weer op mijn racefiets stap begint het echte aftellen.

6, 5, 4, 3…

Feest in Alpe d’Huez

Hoe dichter bij ik de finish kom hoe sneller de meters lijken te gaan. Tientallen keren hoor ik mijn naam. Er wordt voor mij en mijn medefietsers geklapt en we worden aangemoedigd. Het laatste zware stuk tussen bocht twee en het tunneltje doet pijn. Mijn onderrug kraakt, mijn bovenbenen barsten en mijn ademhaling is out-of-control. In Alpe d’Huez is het druk en heel erg gezellig. Vanuit alle hoeken en gaten komt muziek, mensen dansen en drank vloeit rijkelijk. Iets voor het tunneltje daalt de weg even om vervolgens in de verkoelende schaduw weer sterk te stijgen. Uit een cafe in de laatste ‘haarspelt’bocht naar rechts klinkt ‘Tour de France‘ van Dries Roelvink. Na het tweede tunneltje geniet ik voor de laatste keer van Limburgse groep die daar de hele dag heeft staan feesten.

Daarna is het nog geen 400 meter naar de finish. In de laatste 400 aflopende meters kreeg ik een onbeschrijflijk gevoel. Een kriebel in mijn maag en een onbedwingbare glimlach op mijn gezicht. Ik rem af en zie hoe het publiek 3 rijen dik zingt, juicht en klapt. Zodra ik onder de finishboog door rijd komt het besef,

Het is me gelukt!

Bij de tent word ik opgevangen met bloemen, felicitaties en een dikke knuffel. Daarna graai ik wat geld uit mijn portemonnee en storm ik naar het toilet. Ik moest nodig, maar nog veel belangrijker waren de muntjes voor de toiletdames van Team Lekker Belangrijk.

Alpe d'HuZes 6

Terug in het chalet na een bezoek aan de sauna, een douche, het diner en een flesje Kroonenburg vallen mijn luiken dicht en is mijn Alpe d’HuZes 2014 voorbij.

 Tot Slot

Aan die bijna 12 uur fietsen op 6 juni ging bijna een jaar aan voorbereiding vooraf. In het volgende artikel neem ik jullie mee naar mijn jaar van voorbereiding. Een jaar vol sponsoractiviteiten en trainingen.

Dit artikel was niet tot stand gekomen zonder de hulp van alle leden en supporters van:

Logo Team 2TheMax