Afgelopen zaterdag heb ik mijn racefiets gepakt voor een tocht naar Berg en Dal. Ik had gepland heen te fietsen via Grave en vervolgens een paar beklimmingen te pakken. Tot slot zou ik rustig via Nijmegen en Oss terugfietsen. Uiteindelijk ben ik toch nog een hoop bijzonders tegengekomen.

Zaterdagochtend 10:00

Ik stap op mijn fiets en rijdt met een matige wind in de rug richting Rosmalen.Van tevoren heb ik mijn route uitgestippeld en ik zou via Heesch en Grave naar Groesbeek rijden om daar de Zevenheuvelenweg op te schieten.

Bij Rosmalen tref ik een goed en breed geasfalteerd fietspad aan en nog steeds heb ik vol de wind in mijn rug. De zon verschijnt soms tussen de wolken en werpt dan even een fel licht over het landschap. De wind is fris maar zorgt er wel voor dat ik snelheden tegen de 40 kilometer per uur haal. Nuland, Oss en Heesch zoeven aan mijn voorbij en in drie kwartier kom ik een heel eind.

Totdat ik net na Heesch even stop voor groep passerende tandemrijders. Het bleef echter niet bij enkele fietsers, ik werd namelijk voorbijgereden door een fietsftocht voor slechtzienden. Ongeveer 50 tandems met begeleiders rijden aan mij voorbij en ik kan niets anders doen dan achteraan sluiten.Gelukkig duurt het oponthoud niet te lang en na een kwartier slaan zij rechtsaf en ga ik rechtdoor.

Ik ga op mijn pedalen staan en zit snel weer op mijn oude snelheid. De borden langs de weg geven de richting naar de vestingstad Grave al aan.

En na een uurfietsen heb ik de oever van de Waal al in zicht en kan ik beginnen aan mijn eerste beklimming. De Waalbrug bij Grave. Maar aan de overkant van de Waal begint het echte werk.

Klimmen

Net na het zweefvliegveld van Malden neem ik de bocht naar links over een smal fietspad langs het bos. Een paar honderd meter verder sla ik rechts af het bos in en kijk meteen tegen een lange rechte helling aan. De Maldensebaan is ongeveer anderhalve kilometer lang met een gemiddeld stijgingspercentage van 3.7%. Een lekker warming-up, vooral omdat deze weg direct naar Groesbeek loopt en goed aansluiting op de Zevenheuvelenweg.

Vanuit de Maldensebaan sla ik rechtsaf en rijd langs de rand van Groesbeek. Aan het begin van de Zevenheuvelenweg stop ik even en eet een banaan. Een halve minuut later is de banaan weg en spring ik weer op mijn zadel. Vol goede moed en op mijn buitenblad rijd ik de eerste twee heuvels op. Bij de derde heuvel was ik echter net iets te overmoedig en moest ik flink terugschakelen en an dansant naar boven. Tot mijn grote verbazing stond er boven op de heuvel een fotograaf met een grote camera. Deze maakte van mij en mijn wijdopenstaande mond een ‘mooie’ foto. Vervolgens drukte hij voordat ik aan de afdaling begon een kaartje in mijn hand. Vol verbazing inspecteerde ik heb kaarte en stopte het in mijn achterzak. Rustig en wat minder overmoedig rijd ik over de rest van de heuvels richting de Oude Holleweg.

Het valt me op dat het toch wel erg druk is voor een gewone zaterdag. En sinds wanneer staan er fotografen zomaar langs de kans van de weg? Gaandeweg begint het me te dagen…ik ben beland in een toertocht!

Mijn laatste bekend beklimming is de Oude Holleweg. Een gemene helling waar mening profrenner zich al op stukgebeten heeft. Zo ook ik, op het binnenblad begin ik aan de helling die vanaf de eerste meter al een muur lijkt. Ik heb net zoveel moeite met de beklimming als de eerste keer en na enkele zware minuten kom ik aan op de top. De minuten erna hang ik hijgend op mijn stuur. Maar gelukkig ben ik niet de enige. Enkele minuten later komen er twee andere mannen boven die ook even nodig hebben om bij te komen.

Na een snelle afdaling waarin ik even de kans krijg om af te koelen krijg ik station Nijmegen in zicht.

Na veel twijfelen haal op station Nijmegen een kaartje en pak ik de trein naar Oss. Absoluut geen slechte keuze want als de Sprinter op station Ravenstein stopt valt de regen met bakken uit de hemel. Op station Oss stap ik uit terwijl de zon weer een poging doet om door te breken. Het wegdek is nog nat maar de temperatuur is aangenaam.

Ik fiets dwars door Oss totdat ik weer paralel aan de snelweg rijd. Vanuit daar is het een rechte streep aan Rosmalen en ’s Hertogenbosch. Helaas was er nog een beetje regen over om op mij neer te dalen en net na Oss begint het weer te regenen. Dikke druppels komen op mij neer en ik voel mijn kleding nat worden. Maar dat is niet het ergste, ook mentaal krijg ik een klap en ik zie mijn snelheid teruglopen.

Tot aan Rosmalen sukkel ik met een gangetje van 25 kilometer per uur richting een warme douche en een lekkere lunch in ’s Hertogenbosch. Tot ik in mijn linkerooghoek ineens een smal wiel zie naderen. Een man op een racefiets probeert mijn voorbij komen, maar ik laat mij niet kennen. Enkele kilometers rijd ik met een wielrenner in mijn wiel en lopen de snelheden weer op. Op geen enkel moment komt hij mij voorbij en net ’s Hertogenbosch scheiden onze wegen zich. Ik sukkel weer verder naar huis.

Zaterdagmiddag 14:30
Moe maar voldaan plof ik na een warme douche op de bank met een bakje vruchtenyoghurt. Op tv zie ik hoe de profs het er vanaf brengen in de Vuelta a España.