Met pap in de benen en alsof ik constant bergop aan het fietsen was maakte ik vandaag mijn rondje. Werkelijk niets voelde goed maar achteraf lijkt dat ook niet zo gek. 

Mijn lichaam en fiets kraakte en welke richting ik ook opreed de wind kwam altijd van voren. Zowel mentaal als lichamelijk was ik vandaag niet in staat een fatsoenlijk trainingsrondje te maken. Met een gemiddelde snelheid van 26 kilometer per uur strompelde ik op mijn racefiets rond ’s Hertogenbosch. Peperkoek had geen enkel effect en drinken al helemaal niet. Wat was er toch aan de hand? Misschien komt het omdat ik zonder te eten ben vertrokken? Dit seizoen ging het zo vaak goed, Ik maakte rondjes met gemiddelden van boven de 30 kilometer per uur, wist soms mee te sprinten in de eindsprint en reed zonder al te veel pijn de Amstel Gold Race(het verslag is onderweg). Blijkbaar bestaat er toch een ying en yang zijde van het leven. Vandaag zat het even tegen.

Ik heb zo vaak zonder gedachten kunnen fietsen. Uit welke richting de wind ook kwam ik trapte lekker door. Maar vandaag was mijn hoofd vol en mijn maag leeg. Niet eerder dit seizoen heb ik zo zonder concentratie gefietst. Hopelijk gaat het zondag met de verrassingstocht een stuk beter. Ik vertrouw er maar op dat  een gezellige Koninginnedag en een goed ontbijt wonderen doen. Of ik van de verrassingstocht een verslag ga schrijven blijft overigens nog een verrassing. Dat hangt af van hoe de tocht verloopt en of hij interessant genoeg is om over te schrijven.

Toen ik mijn fiets had weggezet in het schuurtje zag ik ineens dat ik ook nog eens twee verschillende handschoenen aanhad…

Een ding heb ik in ieder geval geleerd vandaag. Fietsen zonder eerst iets te eten slaat nergens op, ook al raden sommige websites het aan als middel tegen buikvet.