Het weer op de tweede zondag van januari stond in schril contrast met het weer op de eerste zaterdag van dit jaar.  7 Graden en een frisse winterzon lachen mij tegemoet als ik over de Sluisweg naar Treurenburg rijdt. 

Tussen Waalwijk en Den Bosch, ten noorden van Vlijmen ligt een gebied dat snel vergeten wordt. Een gebied dat ik zelf vaak om onverklaarbare reden links laat liggen. Ik heb vaak de neiging om via Vught naar het zuiden af te zakken, over het halve zolenlijntje naar het westen te gaan, of via de brug bij Hedel naar het noorden.

Vandaag besluit ik echter anders en schiet bij Crevecoeur de dijken langs de Maas op. Crevecoeur klinkt erg Frans en dat is het ook een beetje. Het stuw ontleent haar naam aan de Spaanse bevelhebber die in 1587 op die plek dodelijk in het hart getroffen werd. Crève Coeur betekent vrij vertaald naar het Nederlands ‘stervend hart’.

Ik vervolg mijn weg langs Engelen en door de gehuchten Bokhoven, Hedikhuizen en Herpt. Vooral in Bokhoven bij de kerk waan ik mij even terug in de tijd. Voorbij Heusden schiet ik vervolgens op een fietspad wat de naam Zeedijk draagt. Over de verhoogde weg kronkel ik door het landschap. De laaghangende zon schijnt recht in mijn gezicht.

Bij Drunen schiet ik een voor mij bekend weg langs het afwateringskanaal tussen Doeveren en Den Bosch op. Ik weet aan te pikken bij twee andere wielrenners en schroef mijn tempo even flink op. Na 100 minuten en 43 kilometer kom ik thuis aan. Niet al te moe, maar ontzettend voldaan. Volgende week weer meer kilometers, langzaam aan klim ik terug naar mijn oude niveau.

Route van deze tijd